คุณเปิดบทความธรรมดาขึ้นมาอ่าน แล้วเห็นปุ่มแปลก ๆ ที่มุมหน้าจอ: “เปิดโหมดความผิดปกติ”
พอกด หน้าจอก็กระตุกวูบหนึ่ง ก่อนมีข้อความขึ้นว่า “ตรวจพบการแก้ไขบทความที่ไม่ทราบสาเหตุ กรุณาตัดสินความผิดปกติให้ถูกต้องติดต่อกันแปดครั้ง งานตรวจต้นฉบับนี้ไม่มีค่าตอบแทน”
เดี๋ยวก่อน เราเข้ามาเป็นคนอ่านนะ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงได้งาน?
นี่คือไอเดียเกมสยองขวัญปนตลกที่ใช้หน้าเว็บบทความเป็นฉากเล่นจริง ๆ ยังเป็นเพียงแนวคิด ไม่ใช่ฟีเจอร์ที่เปิดให้เล่นแล้ว ได้แรงบันดาลใจจากการสังเกตสิ่งผิดปกติใน The Exit 8 แต่เปลี่ยนจากทางเดินที่วนซ้ำมาเป็นบทความที่คุณเพิ่งอ่าน
ตอบถูกแปดครั้งติดถึงจะออกได้ พลาดครั้งเดียวเริ่มใหม่
เกมเริ่มจากให้ดูบทความฉบับปกติ จำชื่อเรื่อง รูปภาพ สารบัญ เนื้อหา และลิงก์บทความที่เกี่ยวข้องไว้ แล้วหน้าเดิมก็ปรากฏอีกครั้ง
คราวนี้อาจมีบางอย่างเปลี่ยนไป หรือทุกอย่างอาจเหมือนเดิม ผู้เล่นต้องเลือกว่า “มีสิ่งผิดปกติ” หรือ “ไม่มีสิ่งผิดปกติ” ตอบถูกหนึ่งครั้งก็เลื่อนไปอีกระดับ ตอบถูกติดต่อกันแปดครั้งจึงจะหนีออกได้ แต่ถ้าพลาดเพียงครั้งเดียวกลับไปเริ่มที่ศูนย์
รอบที่โหดที่สุดกลับเป็นรอบที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากเห็นสัตว์ประหลาดมาแล้ว ผู้เล่นอาจระแวงแม้แต่จุดจบประโยค กดว่าผิดปกติเพราะกลัว แล้วโดนรีเซ็ตอย่างสุภาพ
บทความก็เป็นเรื่องจริงที่บางทีประหลาดอยู่แล้ว ทั้งมีม ข่าวพิสดาร และอาหารแปลก ๆ ถ้าพาดหัวบอกว่า “ปลาตกลงมาจากฟ้า” นี่คือข้อความถูกผีแก้ หรือเรื่องเดิมเป็นแบบนี้กันแน่? อินเทอร์เน็ตช่วยสร้างความสับสนให้ฟรีอยู่แล้ว
สารบัญเริ่มพูด โฆษณาเริ่มเอาคืน และมีคนอยู่ในช่องว่าง
ความผิดปกติแบบขำ ๆ เริ่มได้จากหัวข้อที่สามในสารบัญกลายเป็น “ลองหันไปข้างหลัง” แถบนำทางเขียนว่า “หน้าหลัก > บทความ > กลับไม่ได้” เวลาอ่านจาก “4 นาที” กลายเป็น “เหลือเวลาอีก 4 นาที”
ปุ่ม “ปิดโฆษณา” กลายเป็น “ปิดคนอ่าน” ปกติเราพยายามปิดโฆษณา วันนี้โฆษณาจะปิดเราแทน
ฉากที่น่ากลัวกว่าคือช่องว่างสีขาวระหว่างข้อความสองคอลัมน์ มีใบหน้าครึ่งหนึ่งแอบมองอยู่ เลื่อนลงไปแล้วหาย พอเลื่อนกลับขึ้นมา ใบหน้านั้นใกล้กว่าเดิม ภาพสถานที่ท่องเที่ยวก็มีคนแปลกหน้ายืนอยู่ไกล ๆ แต่พอขยายภาพ ทั้งภาพกลับเหลือแค่ใบหน้าเขา
ประโยค “ทำไมมีมนี้ถึงดัง” ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็น “ทำไมคุณถึงยังกลับไม่ได้” ใต้บทความมีคอมเมนต์ว่า “ผมเป็นคนตรวจคนก่อน ไปได้ไกลสุดแค่รอบเจ็ด”
แล้วก็ต้องมีหน้าที่ปกติจริง ๆ ด้วย ระหว่างที่ผีพัก ความระแวงของผู้เล่นยังทำโอทีต่อเอง
ช่วงแรกเหมือนหาคำผิด ช่วงกลางเว็บเริ่มถูกสิง ช่วงท้ายพบคนทำงานก่อนหน้า
รอบศูนย์ถึงสอง เว็บไซต์ยังพูดจาดี มีแค่คำสะกดผิดเล็กน้อย รูปเลื่อนตำแหน่ง และคำขอบคุณที่มาช่วยตรวจบทความ
รอบสามถึงห้า เริ่มมีเงาแอบอยู่ริมจอ ข้อความเปลี่ยนเอง และหน้าจอกลายเป็นสีแดงเข้มเมื่อเลื่อนกลับขึ้นไป มีประกาศว่า “ไม่สามารถติดต่อทีมบรรณาธิการได้”
รอบหกถึงเจ็ด ผู้เล่นพบข้อความของคนก่อนว่า “ผมนึกว่าทำครบแปดรอบแล้วจะได้กลับบ้าน” ในรายชื่อพนักงานใหม่กลับมีชื่อเล่นสมมติของผู้เล่นอยู่ด้วย ใช้ชื่อที่สร้างขึ้นในเกมก็ทำให้ขนลุกได้ โดยไม่ต้องเก็บข้อมูลส่วนตัวจริง
แม้ใกล้จบก็ต้องตัดสินได้อย่างยุติธรรม ถ้าหน้ารอบเจ็ดปกติ คำตอบ “ไม่มีสิ่งผิดปกติ” ต้องถูกต้อง เกมสยองหลอกตัวละครได้ แต่อย่าโกงผู้เล่น
รอบที่แปดผ่านแล้ว ประตูทางออกคือฝ่ายบุคคล
ในที่สุดก็ตอบถูกแปดครั้ง หน้าจอขาวสนิท แล้วขึ้นว่า
“ตรวจต้นฉบับเสร็จสมบูรณ์”
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ”
“ตำแหน่งบรรณาธิการที่ว่างมีคนแทนแล้ว”
“คุณได้รับการลงทะเบียนเป็นบรรณาธิการคนใหม่ ไม่รับคำขอลาออก”
อะไรนะ! แค่เข้ามาอ่านบทความ ทำไมมีสัญญาจ้างงานโผล่มาได้?
พอกด “ขอลาออก” ระบบก็ตอบว่า “คำว่า ‘ขอลาออก’ ถูกแก้เป็นคำผิดเรียบร้อยแล้ว” โปรแกรมตรวจคำผิดมีอำนาจเหนือชีวิตคนไปแล้ว
แต่ถ้าทำเกมจริง ต้องมีปุ่มกลับสู่เว็บปกติได้ตลอดเวลา คนที่ถูกขังควรเป็นตัวละคร ไม่ใช่ผู้ใช้จริง หลังออกมาแล้ว อาจเห็นลิงก์ “บันทึกส่งต่องานของคนก่อน” แวบหนึ่งในบทความแนะนำ
ทำไมโรงงานผลิตบทความถึงเหมาะเป็นบ้านผีสิง
เกมจับผิดทั่วไปต้องสร้างฉากใหม่ แต่เว็บบทความมีเรื่องเที่ยว อาหาร มีม และเรื่องแปลกเต็มไปหมดอยู่แล้ว ยิ่งมีบทความใหม่ ก็ยิ่งมีฉากใหม่ เล่นจบแล้วยังกลับไปอ่านต้นฉบับปกติได้อีก
ถ้าพัฒนาเกมนี้ ควรเก็บบทความจริงไว้เหมือนเดิม แล้วเปลี่ยนเฉพาะหน้าที่เปิดโหมดเกม ลดแสงกะพริบแรง ๆ และเสียงดังฉับพลัน ให้ความหลอนมาจากรายละเอียดเล็ก ๆ พร้อมปุ่มออกที่หาได้ง่าย มุกเกี่ยวกับคำก็ควรเขียนให้เข้ากับแต่ละภาษา ส่วนเงาและการเปลี่ยนภาพใช้ร่วมกันได้
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในเรื่องไม่ใช่ใบหน้าที่แอบมอง
โรงงานผลิตบทความเขียนงานออกมาเรื่อย ๆ แต่คนตรวจไม่พอ บทความเลยจับคนอ่านมาช่วยตรวจฟรี
ตอนนี้รู้แล้วว่าสัตว์ประหลาดเป็นใคร
ฝ่ายบุคคลที่หาคนไม่ทันนั่นเอง
