“เมื่อก่อนเล่นกีฬาหรือเปล่า?”
ตอนเพิ่งรู้จักกัน มักได้ยินคำถามนี้ เคยลองเล่นหลายอย่างจริง ๆ เลยตอบว่าเคย แล้วอีกฝ่ายก็บอกว่า “ว่าแล้วเชียว”
ว่าแล้วจากอะไร? ยังไม่ทันเล่าประวัติกีฬา ก็เหมือนถูกใส่ชื่อเข้าทีมไปแล้ว
ยังไม่มีใครเห็นว่าเล่นบอลเป็นไหม
อาจเป็นไหล่หรือท่ายืนที่ทำให้คิดว่าน่าจะออกกำลังกายบ่อย แต่นั่นไม่ได้บอกว่าจะควบคุมลูกบอลได้ดี
พอบอกว่า “จริง ๆ เล่นกีฬาที่ใช้ลูกบอลไม่เก่ง” นักกีฬาครบเครื่องในจินตนาการของอีกฝ่ายก็หายไป ไม่ได้อวดเกินจริงเลย เขาเพิ่มความคาดหวังเอง แล้วก็ลดเอง เพิ่งเจอกันก็ยุ่งแล้ว
ขอบคุณ แต่ชมผิดที่นิดหนึ่ง
“ดูแข็งแรง” คงเป็นคำชมที่หวังดี แต่ถ้าคำชมเพิ่มความสามารถให้ตัวละครในเกมได้ ทุกคนก็เติมแต่พลัง ส่วนที่อยากได้คือความฉลาดหรือความหล่อ
ไม่ได้มาประเมินกำลังกล้ามเนื้อเสียหน่อย
ยังได้ยินว่า “ดูใจดี” “ดูไม่น่าโกรธง่าย” หรือ “ดูใจเย็น” ด้วย ถ้าดูแข็งแรงแต่ไม่ชวนกลัว คนก็อาจกล้าเข้ามาคุย อันนี้ขอบคุณจริง ๆ
แต่ “คุยด้วยง่าย” กับ “หล่อ” เป็นคนละคำชม ภาพลักษณ์ที่มีประโยชน์ไม่จำเป็นต้องเป็นคำชมที่อยากฟัง
ดูเหมือนทำได้ ไม่ได้แปลว่าทำเป็น
บางครั้งคำว่า “ดูเหมือนเล่นกีฬา” ก็ทำให้สงสัยว่าเขาหมายถึงตัวใหญ่หรือเปล่า แต่คำเดียวนี้ยังบอกไม่ได้ว่าเขาคิดอย่างไรกับน้ำหนัก มีแค่เจ้าตัวที่รู้ว่าสังเกตอะไร
คำชมเรื่องฉลาดก็คลาดกันได้ ในญี่ปุ่น “ดูเก่งโชงิ” กับ “ดูเก่งเกมการ์ด” อาจทำให้นึกถึงคนต่างแบบกัน เขาชมวิธีคิด หรือแค่เดางานอดิเรก?
อีกอย่าง คนที่ดูเก่งเกมการ์ดอาจอยากกลับบ้านตั้งแต่อธิบายกติกาไปได้ครึ่งหนึ่ง คนใจเย็นก็โกรธได้ คนที่ดูเป็นนักกีฬาก็เล่นบอลไม่เก่งได้ เห็นหน้ากันไม่ได้แปลว่ารู้จักกันแล้ว
แข็งแรง ใจดี และไม่น่ากลัว ก็เป็นคำประเมินที่ดี ขอบคุณ
ตอนนี้พักการเดาความสามารถไว้ก่อน แล้วพูดแค่ว่า “หล่อจัง” ได้ไหม?
จบการประเมินครั้งนี้ได้เลย
