“แม่ฉันทำได้” ไม่ใช่รายการงานบ้านของคู่รัก

“แม่ฉันทำงานด้วย แล้วยังทำงานบ้านได้ขนาดนี้ คุณก็ควรทำได้เหมือนกัน”

ชื่นชมแม่ได้ แต่คนที่โตมากับแม่คนนั้นคือคนพูด ไม่ใช่คู่รัก อีกฝ่ายแต่งงานมาเพื่อรับตำแหน่งต่อจากแม่หรือ?

“พ่อแม่ฉันทำได้” กลายเป็น “คุณก็ควรทำได้” แล้วต่อด้วย “ถ้าทำไม่ได้ก็พยายามไม่พอ” อยู่ ๆ ชีวิตแต่งงานก็เหมือนการสัมภาษณ์งาน

ถ้าอยากทำตามแม่ ก็เริ่มทำอาหารหรือทำความสะอาดเอง ชอบบ้านที่แม่ดูแล แต่ส่งงานทั้งหมดให้คู่รักทำ เป็นการทำตามที่แปลกไปหน่อย

ถ้าทำอาหารทุกวัน ใครซื้อของ ใครล้างจาน?

เรื่องนี้ใช้เวลาของใคร? ใครต้องคอยจำ? ถ้าพลาด ใครต้องขอโทษ? ใช้เงินของใคร? ใครต้องนอนน้อยลง? ใครต้องทำต่อทุกสัปดาห์?

ถ้าจะทำอาหารดี ๆ ทุกวัน ก็ต้องมีคนคิดเมนู ซื้อของ ทำอาหาร และล้างจาน ถ้ามีนัดรวมญาติมากขึ้น ก็ต้องเดินทางและหาวันว่างให้ตรงกันมากขึ้นด้วย

พูดว่า “อยากมีบ้านแบบนี้” นั้นง่าย แต่จะทำต่อไปได้ต้องมีคนใช้เวลาและเงิน

ล้างจานคนละ 7 ใบแล้วเท่ากันจริงไหม?

มีงานวิจัยศึกษาความเชื่อมโยงระหว่างความรู้สึกว่าแบ่งงานบ้านหรือค่าใช้จ่ายร่วมกันไม่เป็นธรรมกับความพึงพอใจในความสัมพันธ์ และมีรายงานว่าการคุยและตกลงแบ่งงานกันอย่างไรก็เกี่ยวข้องกับความรู้สึกว่าเป็นธรรมหรือไม่ งานวิจัยเรื่องงานบ้านและค่าใช้จ่ายร่วมกัน งานวิจัยเรื่องการแบ่งงานบ้านและงานที่มีค่าจ้าง งานวิจัยเรื่องการตกลงแบ่งงาน

ดังนั้นประเด็นไม่ใช่ “ล้างจานคนละเจ็ดใบ”

คนหนึ่งอาจทำอาหารมากกว่า อีกคนทำความสะอาดมากกว่า

ช่วงที่งานหนักมาก คนหนึ่งอาจทำน้อยลงแล้วค่อยปรับกลับภายหลัง

ทั้งคู่จ่ายเงินจ้างคนช่วยเพื่อลดภาระร่วมกันก็ได้

ถ้าทั้งสองคนรู้สึกว่าการแบ่งแบบนี้เป็นธรรม ก็อาจใช้ได้สำหรับคู่นั้น

ในทางกลับกัน แม้จำนวนงานจะดูครึ่งต่อครึ่ง แต่ถ้าการวางแผน การกำกับ การเตือน และการแก้ไขตกอยู่กับคนเดียวทั้งหมด คำว่า “50/50” ก็ชวนให้ถามว่า “ตรงไหน?”

ความยุติธรรมกว้างกว่าการนับจำนวนงาน

ถ้ารู้สึกว่าความคาดหวังนั้นสูงเกินไป ก็พูดได้ว่า

“ระดับนั้นไม่ใช่มาตรฐานพื้นฐานของฉัน” “ถ้าต้องการระดับนั้น ฉันอยากให้เราตกลงเรื่องการแบ่งงานด้วยกัน” “ฉันเข้าใจว่าบ้านคุณเคยเป็นแบบนั้น แต่ฉันอยากให้เราตั้งมาตรฐานของเราเอง”

เปลี่ยน “บ้านฉันเคยทำแบบนี้” ให้เป็นคำชวนคุย

“แม่ฉันทำความสะอาดทุกวัน” → “ฉันรู้สึกผ่อนคลายกว่าเมื่อบ้านค่อนข้างเรียบร้อย เราตั้งระดับที่ทั้งคู่ทำได้โดยไม่เหนื่อยเกินไปได้ไหม?”

“พ่อฉันวางแผนทุกทริป” → “ฉันชอบวางแผนก่อน ฉันรับส่วนวางแผนมากขึ้นได้ แต่เราเลือกจุดหมายด้วยกันไหม?”

“บ้านฉันรวมญาติกันทุกปี” → “ฉันอยากรักษาประเพณีนี้ไว้ การต้องไปร่วมทุกปีหนักสำหรับคุณแค่ไหน?”

“แม่ฉันทำตั้งเยอะ คุณก็ต้องทำด้วย” เปลี่ยนความชื่นชมแม่ให้เป็นใบแจ้งหนี้ส่งถึงคู่รัก

ส่งผิดที่อยู่แล้ว

สิ่งดี ๆ จากบ้านเดิมนำมาทำเองได้ ถ้าเกี่ยวกับคู่รักด้วยก็บอกความต้องการและตกลงแบ่งงานกัน นี่คือชีวิตของคนสองคนที่อยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ชีวิตแต่งงานของพ่อแม่