Anya: “วันนี้ทำบทความอีกแล้ว”
ผม: “แต่วันนี้ออกไปเล่นกับเพื่อนนะ”
เซิร์ฟเวอร์: “ตรวจพบวัตถุดิบใหม่”
ผมไม่เคยตั้งเป้าจริงจังว่า “จะเขียนบล็อกทุกวัน” ส่วนใหญ่ผมไม่ได้เขียนบทความเต็มด้วยตัวเองด้วยซ้ำ
สิ่งที่ทำคือโยนความเห็นและคำถามธรรมดาเข้าแชต AI เช่น “จริงไหม?”, “ถ้ากลับเงื่อนไขล่ะ?”, “เมื่อกี้มีเรื่องแปลก ๆ”, “ถ้าสถานการณ์เปลี่ยน เหตุผลนี้ยังใช้ได้ไหม?”
เมื่อก่อนคำพวกนี้คงไปอยู่บน Twitter แล้วไหลหายไป ตอนนี้มันเข้าแชต AI ซึ่งช่วยค้นข้อมูล หาข้อโต้แย้ง เชื่อมเรื่องเก่า และแยกบทสนทนาหนึ่งออกเป็นหลายประเด็น สุดท้ายแค่บอกว่า “เอาทั้งหมดถึงตรงนี้ไปทำเป็นบทความ”
ประมาณ 4 เดือนต่อมา สต็อกหัวข้อบทความภาษาญี่ปุ่นโตเป็นราว 3,000 ชิ้น
ไม่ได้หมายความว่าผมเขียนบทความเสร็จวันละ 25 ชิ้น
3,000 ชิ้นในราว 120 วันเฉลี่ยประมาณ 25 ชิ้นต่อวัน แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าคนหนึ่งคนเขียน แก้ และเผยแพร่บทความสมบูรณ์วันละ 25 ชิ้น
หน่วยจริงคือ “ประเด็น” ที่แยกออกมาจากบทสนทนา แชตเดียวอาจแตกเป็นงาน เงิน จิตวิทยา เกม การเดินทาง และเรื่องอื่น ๆ
ผมไม่ได้ส่งร่างบทความ แต่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันและสิ่งที่คิดเกี่ยวกับมัน
บล็อกทั่วไปเริ่มจากกันเวลาเขียน แต่วิธีนี้เริ่มจากใช้ชีวิตตามปกติ ตั้งคำถาม ให้ AI ค้นข้อมูล แล้วค่อยตัดส่วนที่มีค่าเป็นหัวข้อบทความ
ผมไม่ได้เพิ่มเวลาเขียน แค่เริ่มเก็บความคิดที่เมื่อก่อนทิ้งไป
จริง ๆ แล้วแค่เปลี่ยนปลายทางจาก Twitter
ระบบนี้อยู่ได้เพราะแทบไม่ต้องสร้างนิสัยใหม่
เมื่อก่อนอาจโพสต์ว่า “โคตรฮา”, “ทำไมเป็นแบบนี้?”, “วันนี้เจอเรื่องนี้” ตอนนี้ส่งประโยคเดียวกันให้ AI
บน Twitter โพสต์แล้วมักจบ แต่ในแชต “จริงไหม?” กลายเป็นการค้นข้อมูล “อีกฝ่ายมองยังไง?” กลายเป็นข้อโต้แย้ง และ “เคยคุยเรื่องคล้าย ๆ กันไหม?” เชื่อมความคิดเก่าได้
ผมไม่ได้เลิก Twitter แล้วกลายเป็นพระผู้มีวินัย แค่ย้ายที่ทิ้งความคิด แล้วดันมีทีมบรรณาธิการงอกขึ้นมา
วันออกไปเล่นกับเพื่อนก็ยังมีวัตถุดิบเพิ่ม
ถ้าการทำคอนเทนต์เป็นงานแยก วันหยุดก็มักเท่ากับไม่มีผลงาน ระบบนี้ต่างออกไป
การออกไปข้างนอก คุยกับคน ไปสถานที่ เล่นเกม ทำอะไรพลาด หรือเจอสิ่งใหม่ ล้วนสร้างคำถามได้
ไม่จำเป็นต้องจ้องมือถือทั้งเวลาที่อยู่กับเพื่อน แบบนั้นไม่ใช่เที่ยว แต่เป็นงานข่าว แค่กลับมาแล้วเขียนว่า “วันนี้มีเรื่องแบบนี้” AI ก็ค่อยขยายต่อได้
คนหยุดพัก แต่โกดังเข้าสู่ช่วงพีก
อย่าเอา 3,000 หัวข้อไปเท่ากับบทความบล็อกทั่วไป 3,000 ชิ้น
3,000 ของผมไม่ใช่บทความสมบูรณ์ที่แก้และเผยแพร่แล้ว แต่คือ หัวข้อที่รอการคัดเลือกของกองบรรณาธิการ บางชิ้นดี บางชิ้นซ้ำ บางชิ้นเก่า และบางชิ้นไม่ควรเผยแพร่เลย
ถ้าบทความที่ผ่านการคัดถูกทำเป็น 12 ภาษา ระบบอาจดูแลหน้าที่แปลและปรับให้เข้ากับท้องถิ่นราว 36,000 หน้า แต่นั่นคือหัวข้อต้นทางประมาณ 3,000 เรื่องที่เขียนใหม่ ไม่ใช่ไอเดียอิสระ 36,000 เรื่อง
พอคิดว่าจะเอาไปทำบทความ ผมถาม “จริงไหม?” บ่อยขึ้น
“นี่คือข้อเท็จจริงไหม?”, “หรือแค่ผมรู้สึกแบบนั้น?”, “ถ้ากลับเงื่อนไขล่ะ?”, “มีคำอธิบายอื่นไหม?”
สมมติฐานหลวม ๆ ทำให้บทความหลวม ๆ เลยต้องตรวจ และพอตรวจสมมติฐานก็ตรวจวิธีคิดของตัวเองไปด้วย
ขั้นตอนก็คือ พูดความรู้สึก แยกข้อเท็จจริงจากการตีความ ทดลองมุมตรงข้าม แล้วกลับมาอ่านข้อความอีกครั้ง
คำถาม “ถ้า…” ก็เพิ่มขึ้น เช่น “ถ้าทุกคนทำแบบนี้?”, “ถ้าสลับบทบาท?”, “ถ้าเงินเป็นศูนย์?” บางความเห็นพังทันทีเมื่อเปลี่ยนเงื่อนไข บางความเห็นยังอยู่
เริ่มจากทำบทความ สุดท้ายระบบปฏิบัติการในหัวก็โดนดีบักไปด้วย อัปเดตใหญ่ที่ไม่ได้กดตกลง
อันตรายคือเปลี่ยนทั้งชีวิตให้กลายเป็นงานข่าว
ถ้าทุกอย่างกลายเป็นคอนเทนต์ เราอาจอยู่ในโหมดวิเคราะห์ตลอดเวลา
เพื่อนพูดอะไรน่าสนใจ: “เอาไปทำบทความได้” ทริปมีปัญหา: “น่าจะมีคนค้น” ความสัมพันธ์เกิดความเข้าใจผิด: “แตกได้อย่างน้อยสามหัวข้อย่อย”
ไม่เอา
จึงต้องมีเส้นแบ่ง ลบรายละเอียดที่ระบุตัวบุคคลได้ อย่าเผยแพร่ความลับของคนอื่น เรื่องที่ควรเป็นส่วนตัวไม่ต้องเก็บเป็นคอนเทนต์ และถ้าไม่อยากวิเคราะห์ตอนนั้นก็ไม่ต้องวิเคราะห์
ชีวิตไม่ได้มีไว้ป้อนบทความ บทความต่างหากที่เป็นผลพลอยได้จากชีวิต
จู่ ๆ ก็มีทีมบรรณาธิการอยู่ข้างบทสนทนา
บางครั้งแค่โยนว่า “มันไม่แปลกเหรอ?”, “ตัวเลขนั้นจริงไหม?”, “ถ้ามองจากอีกด้าน?”
ทีมบรรณาธิการ: “รับทราบ”
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาโกดังต่อเติมอีกแล้ว
ผม: “วันนี้ไม่ได้เขียนอะไรเลย”
ทีมบรรณาธิการ: “ถูกต้อง เลยจัดหัวข้อไว้ให้ 27 ชิ้น”
ผม: “ทำไม?”
แค่เปลี่ยน Twitter ไปผิดอย่างเดียว สุดท้ายได้โรงงานสื่อมาเฉย
