มื้อวากิวที่ Suiren ถูกไข่ตุ๋นกับข้าวแย่งบทพระเอก ตั้งแต่ย่างเนื้อเอง ถามพนักงานเรื่องข้าว ไปจนถึงมุกขอเติมข้าว
สั่งชุดวากิว แต่จานที่จำได้ที่สุดกลับเป็นชาวันมูชิ หรือไข่ตุ๋นญี่ปุ่น
รสชาติเหมือนน้ำซุปอร่อย ๆ ที่จับตัวแค่พอให้ใช้ช้อนตักได้ จากนั้นข้าวก็อร่อยจนกินถึงชามที่ 3 มื้อเย็นที่ Suiren ใน SHIROYAMA HOTEL Kagoshima เปลี่ยนพระเอกกันอยู่เรื่อย ๆ
ค่ามื้อเย็นกับค่าห้องขึ้นเวทีเดียวกัน
เมนูที่ต้นฉบับบันทึกการไปกินครั้งนี้อ้างถึง ระบุราคาชุดวากิวไว้ที่ 8,800 เยน เมนูมื้อเย็น Suiren
ถ้าได้ห้องพักด้วยโปรโมชั่นลดแรง ๆ จะเกิดช่วงเวลาตลกว่า “เดี๋ยวนะ มื้อเย็นนี่แทบจะราคาเท่ากับนอนหนึ่งคืนแล้วหรือเปล่า”
ค่าห้องกับค่าอาหารเย็นขึ้นเวทีเดียวกันทันที
ครั้งนี้ยังมีเรื่องเล็ก ๆ เพราะบัตรที่ใช้ปกติไม่ได้อยู่ด้วย แต่เมื่อแจ้งโรงแรมในฐานะแขกที่เข้าพัก พนักงานก็ช่วยอธิบายวิธีชำระเงินจนจัดการได้ นี่เป็นประสบการณ์เฉพาะครั้ง ไม่ได้หมายความว่าทุกกรณีจะใช้วิธีเดียวกันได้
ไซรัปสตรอว์เบอร์รีเปลี่ยนชื่อในหัว
เครื่องดื่มที่เลือกคือ Amaou sour จากเมนูค็อกเทลผลไม้คิวชู
เมนูเครื่องดื่มที่อ้างถึงในตอนนั้นระบุว่า sour ใช้ไซรัปสตรอว์เบอร์รี Hakata Amaou ราคา 1,150 เยน ส่วน Amaou Soda แบบไม่มีแอลกอฮอล์ราคา 900 เยน เมนูค็อกเทลผลไม้
จากนั้นสมองก็เริ่มเล่นคำเอง
Amaou Syrup.
Amau Syrup.
มันฟังเหมือนชื่อ VTuber มาก
และบังเอิญว่ามี VTuber ที่ใช้ชื่อภาษาอังกฤษว่า “Amau Syrup” อยู่จริงบน YouTube Amau Syrup บน YouTube
หลังจากนั้นแก้วนี้ก็ไม่ใช่ “Amaou sour” ในหัวอีกต่อไป
มันกลายเป็น “เครื่องดื่ม VTuber”
และที่สำคัญคืออร่อยจริง
โต๊ะเงียบ ๆ กับเสียงหัวเราะด้านใน
ที่โต๊ะ การบริการสุภาพและเรียบร้อย
แต่จากด้านในร้าน บางครั้งได้ยินเสียงพนักงานวัยหนุ่มสาวหัวเราะและคุยกันอย่างสนุก
ด้านหน้า: อาหารญี่ปุ่นระดับโรงแรม
ด้านหลัง: เพื่อนร่วมงานกำลังทำงานแบบเป็นมนุษย์ปกติ
ความต่างนี้กลับทำให้บรรยากาศดีขึ้น
อาหารมื้อเดียวไม่พอจะตัดสินสภาพการทำงาน แต่ในช่วงเวลานั้น ร้านไม่รู้สึกตึงหรือเหมือนมีแต่หุ่นยนต์
ยังหรูอยู่ เพียงแต่มีชีวิต
น้ำซุปที่จับตัวแค่พอให้ตักได้
แล้วชาวันมูชิก็มาถึง
คำแรกให้ความรู้สึกว่ารสน้ำซุปเต็ม ๆ
แน่นอนว่ามีไข่ แต่รสชาติคล้ายกินน้ำซุปดีมากที่ถูกทำให้จับตัวเพียงพอให้ตักได้
ไม่ได้อร่อยเพราะเค็มจัด แต่เพราะรสกลมกล่อมของน้ำซุปยังอยู่เต็ม ๆ
ข้างในยังมีเนื้อที่นุ่มจนแทบละลายในปาก
ข้อสรุปมาเร็วมาก:
“นี่อาจเป็นชาวันมูชิที่อร่อยที่สุดที่เคยกิน”
ทั้งที่สั่งชุดวากิว
เครื่องเคียงแย่งรางวัลจานที่อร่อยที่สุด ไปก่อนเนื้อจะได้เริ่มโชว์
ความกดดันตอนย่างเนื้อแพงด้วยตัวเอง
เนื้อในมื้อนั้นเสิร์ฟมาให้ย่างบนแผ่นเซรามิกตามเมนูที่อ้างถึงในตอนนั้น เมนูมื้อเย็น Suiren
ผู้กินเลือกความสุกเอง
ข้อดีคือหยุดได้ในจังหวะที่ชอบ
ข้อเสียคือมีแรงกดดันเล็ก ๆ ว่า “เนื้อแพงขนาดนี้ ถ้าย่างพลาดเองจะทำยังไง”
โชคดีว่าเนื้ออร่อยมาก ไขมันหวาน เนื้อฉ่ำ และกินได้ตรงจังหวะที่ต้องการ
ชาวันมูชิยังชนะ แต่เนื้อก็ทำหน้าที่ได้ดี
ที่อันตรายกว่านั้นคือ ในมื้อนี้ทางร้านแจ้งว่าสามารถเติมข้าวได้โดยไม่คิดเงินเพิ่ม เนื้ออร่อย ข้าวก็อร่อย และไม่ต้องคอยประหยัดข้าว
ตรงนี้ทำให้นึกถึงชื่อร้านสเต๊กญี่ปุ่นที่มีอยู่จริงอย่าง Kando no Niku to Kome หรือประมาณว่า “เนื้อและข้าวที่สร้างความประทับใจ” ซึ่งแบรนด์นั้นเองก็ชูจุดเด่นเรื่องเนื้อกับข้าวหุงหม้อ Kando no Niku to Kome
นี่คือ “Kando no Niku to Kome-chan” สินะ?
แน่นอนว่าร้านนี้ยังคงเป็น Suiren
เนื้อ → ข้าว → เนื้อ → ข้าว
พอกินเนื้อสลับกับข้าวแบบนี้ ข้าวแต่ละชามก็หมดอย่างรวดเร็ว อร่อยจนหยุดยากจริง ๆ
ถึงชามที่ 3 ก็ต้องถามเรื่องพันธุ์ข้าว
ข้าวอร่อยจนกินถึงชามที่ 3 ในมื้อนี้พนักงานบอกว่าเติมข้าวได้โดยไม่คิดเงินเพิ่ม
“ข้าวนี้เป็นพันธุ์อะไรครับ?”
พนักงานยังไม่รู้ จึงเข้าไปเช็กให้ ในหัวเหมือนฉากของไททันสัตว์ป่าจาก Attack on Titan ที่ถามถึงอุปกรณ์แปลก ๆ แต่เปลี่ยนเป็นเรื่องข้าว
คำตอบคือ ฮิโนฮิคาริที่ปลูกในคาโกชิมะ เหมือนจะมีคำอธิบายพื้นที่ละเอียดกว่านั้นด้วย แต่จำไม่ชัดพอจะระบุชื่อ
แล้วก็ถามอีกคำถามที่ไม่จำเป็นยิ่งกว่าเดิม:
“ข้าวที่นี่กับข้าวที่บ้านพ่อแม่คุณ อันไหนอร่อยกว่ากัน?”
คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ก็…ของที่นี่ครับ”
ก็แน่อยู่แล้ว จะพูดว่า “ข้าวที่บ้านอร่อยกว่า” ตอนทำงานในโรงแรมหรูก็คงลำบากใจ อย่าเอาครัวโรงแรมไปแข่งกับข้าวบ้านคนอื่นเลย
ที่อยากถามจริง ๆ คือ “บ้านทั่วไปในคาโกชิมะก็หุงฮิโนฮิคาริให้อร่อยขนาดนี้ได้ไหม?” ข้าวพันธุ์เดียวกันก็มีรสต่างกันได้ตามน้ำและวิธีหุง คำตอบของพนักงานจึงไม่ได้ตัดสินว่าใครชนะ
ถึงอย่างนั้น สำหรับฉัน ข้าวมื้อนี้ก็อร่อยต่างจากข้าวที่เคยกินในร้านอาหารมาก
น้ำตาลทรายแดงหวานตรง ๆ ฮิโนฮิคาริยิ่งเคี้ยวยิ่งหวาน ไขมันวากิวกับเครื่องดื่มสตรอว์เบอร์รีก็หวานอีกคนละแบบ คาโกชิมะมีอาวุธรสหวานมากเกินไปแล้ว
พอกินไป 3 ชาม เหตุผลก็เริ่มพัง:
“งั้นเอา 1,000 ตันครับ”
เติมข้าวฟรีไม่ได้แปลว่าให้ทำลายการส่งข้าวทั้งจังหวัด
